Ale po kolei.

Już po obejrzeniu pierwszego odcinka bezpowrotnie zeżarł mnie BBC-owy fandom, gdzie w ramach pierwszej lekcji dowiedziałam się prawd podstawowych. Tutaj wizualnym atrybutem Holmesa jest nie fajka czy szkiełko, ale szalik, a Watson charakteryzuje się nie wąsem, ino sweterkami.  Adekwatny model tego ostaniego wpadł mi w łapy dzień później w jednym z jeleniogórskich second handów.  Oczywiście przypadkiem. To, że nazajutrz po dłuższym zastanowieniu poleciałam go kupić, już takie przypadkowe nie było, ale ciiii

Sweterek wygląda tak. Troszkę większy ode mnie, pewnie rozciągnięty i z paroma felerami takimi jak ten:

(poprzedni właścicielu, czym żeś do ciężkiej cholery tak go uwalił?!? Odeprać nie mogę, będzie trzeba coś naszyć na tą plamę), ale i tak mi się okropnie, okropnie podoba Na metce napis Bertertex, zapłaciłam jakieś 19 złotych, bo na wagę.

A tutaj katalizator – to znaczy sweter na serialowym Watsonie, to jest kochanym Martinie Freemanie.

Kliknij, bo ten screen jest za duży.

Wiem, że nie taki sam. Ale chodziło o inspirację, nie o robienie cosplayu.

Szalik też sobie kupię.

Tak czy siak chciałam się pochwalić dwoma nowymi, bardzo udanymi nabytkami. Po pierwsze szal. Niby nic szczególnego, pięć złotych z hakiem w sklepie „wszystko za pięć złotych”, na metce marka Bizou.  Ale jest… fajny. Po prostu. Wzór w zeberkę, całkiem milusi materiał i neutralna, pasująca do chyba wszystkiego kolorystyka – czerń i biel. Zakup całkiem przypadkowy. Szukałam czegoś do prezentu urodzinowego dla przyjaciółki, bo wydawało mi się, że jedna tam skarbonka to trochę przymało. A że mi się bardzo ów szaliczek spodobał, kupiłam drugi dla siebie.

Prosta rzecz, ale jak już wspomniałam idzie ją dopasować do chyba wszystkiego. Nawet do niewyjściowego wyglądu i koszulki w niebezpiecznym kolorze zwanym różem

Coś czuję, że jeszcze się tu pojawi ten pasiasty kawał materiału. I to nie raz

Po drugie coś, czego nie wypada chyba tytułować inaczej, jak prawdziwy rarytas. Podczas wizyty u drugiej przyjaciółki wpadł mi w oko pewien drobiazg leżący w jej szufladkach na biżuterię. I… pojechał ze mną do Jeleniej Przyjaciółka stwierdziła, że wygrzebała go bodaj u babci i jej do niczego nie pasuje, więc mogę spokojnie sobie go wziąć. Oto i on: broszka z kameą…

Ostatnio w związku z faktem, iż wpadłam po uszy w uniwersum Sherlocka Holmesa, moja sympatia do zalatującego epoką wiktoriańską vintage’u nasiliła się, dlatego też cieszę się podwójnie z tego małego wielkiego prezentu. Mam pewien pomysł na jego wykorzystanie, ale o tym na razie ciiii, pokażę jak skończę. Nie bójcie się, temu cacku się żadna krzywda nie stanie – nie śmiałabym ingerować w coś tak cudnego

Tada. Sukieneczka przeceniona była do 50 złotych. Oczywiście na ciele wygląda o wiele lepiej niż na wieszaku No i detale…

W tym wypadku opłaciła się odrobina cierpliwości

Cierpliwość przydaje się też przy „roznaszaniu” nowych butów. Z racji faktu, że moje ukochane baleriny zaczęły się nieco sypać i wymagały dość daleko idącej interwencji szewca, zmuszona byłam do zakupu drugiej pary na zmianę. Oczywiście z racji faktu, że niezapomniany sklep na Konopnickiej, w którym kupiłam moje ulubione butki, już dłuższy czas temu przestał istnieć, szansa na znalezienie identycznych była i jest zerowa. Dlatego też zmuszona byłam do wyszukania sobie czegoś ledwie podobnego. I tak na jednym z targowisk trafiłam na tą parę…

Marka Just Women, cena zdaje się, że 45 złotych. Niestety w przeciwieństwie do moich balerinek są twarde, co daje się we znaki – na dzień dobry bardzo bezecnie mnie obtarły na piętach. Co nie zmienia faktu, że są bardzo ładne, głównie ze względu na ten piękny kwiatek z przodu i śliczną podszewkę :)

Na szczęście moje ukochane stare baleriny mimo dużych uszkodzeń podeszw na piętach udało się uratować i nie będę skazana na wielką próbę cierpliwości w formie „rozmiękczania butów-twardzielek”

Bluza marki Fishbone (zreflektowałam się dopiero po powrocie do domu, toż to kultowy brand swego czasu był), 40 złotych. Trochę drogo, ale potrzebowałam właśnie takiej na zmianę dla mojej innej bluzy (którą kiedyś zresztą będę musiała się tu pochwalić). Poza tym… ciężko było się oprzeć takiemu deseniowi

A i pewne niespodziewane detale okazały się być cholernie ujmujące… Na przykład wykończenie kaptura

Dziewczęcy, wiosennie kwiecisty dresik - no proszę, tego chyba jeszcze w mojej szafie nie grali

Właściwie o każdej z tych rzeczy można coś powiedzieć. Przede wszystkim bluzka – Zente Collection, kupiona nieco ponad rok temu, nie pamiętam już, za ile, specjalnie na… premierę w teatrze Otrzymana razem z powyższym paskiem, sprawdziła się świetnie i od tamtego czasu chętnie ją wdziewam, kiedy potrzebuję być nieco bardziej elegancka. Nie tylko do teatru!  Chociaż w okresie jesienno-zimowym moje „teatrowe” stylizacje opierają się  ostatnio głównie na niej albo na czarnej bluzce z wpisu „Trendi?”.  Spódniczka – Impuls, wygrzebana jakiś czas temu z jakiejś szafy. Podejrzewam, że dostałam ją wieki temu od znajomej rodziców, a z racji mojej paroletniej niechęci do miniówek leżała biedna nieużywana. A rajstopy są z Tesco. Kupione za 19 złotych (o dziwo, pamiętam xD) ponad trzy lata temu chyba, bo coś koło grudnia 2007 – pamiętam, bo też po raz pierwszy użyte zostały do wyjścia do teatru. Notabene na spektakl, gdzie jedną z głównych aktorek zaopatrzono w identyczny model

Taki prosty, szykowny, kobiecy zestawik. Głównie ze względu na bluzkę, której falbanki optycznie powiększają nieco biust, no a pasek podkreśla talię, chociaż bez niego też można dobrze wyglądać :) Swoją drogą chciałam kiedyś kupić w podobnym kroju, ale czerwoną, niestety była na tyle ładna, że ktoś mnie ubiegł…

Aha, jakby kogoś interesowało – do tej całości były jeszcze niebieskie kozaczki do kolan, Mauros, kupione za 50 złotych jeszcze przed zimą chyba :)

Zacznijmy od starszego zakupu. Zdaje się, że jeszcze w trakcie zimowych ferii nuda zaniosła mnie aż do Tesco, gdzie oczywiście najbardziej rzucił mi się w oczy dział odzieżowy. Tylko, że ceny tam potrafią postraszyć, więc chwilę później byłam już pod wieszakiem z przecenami, grzebiąc za czymś ciekawym. No i wpadło, jak zawsze

F&F Blue, przecenione z 55 złotych na 16,50 zł. A przynajmniej tak mówiła metka. Nie wiem, ile w tym prawdy, ale robi odpowiednie wrażenie Urocze, trochę cukierkowe, ze srebrnymi niteczkami w sznureczkach. Gdy nadejdą ciepłe dni, będą jak znalazł.

Następny zakup, tym razem z dzisiaj, to – uwaga, zdziwicie się strasznie – też gatki. Tym razem nabyte w wyniku tradycyjnej eskapady po sklepach, chociaż pozbawionej konkretnego celu.

Utrafione w F2F, M.H.O. Jeans, za 40 złotych (a właściwie to 39,99 zł – nie wiem, co oni mają za fioła z tymi dziewiątkami). Niby nic, ale jak wspomniałam przy okazji notki „Szmatusia” mam fioła na punkcie spodni i spódnic na szelkach, a trafienie czegoś odpowiedniego dla mnie to nieco trudne zadanie. A tu proszę Swoją drogą za czymś w tym stylu rozglądałam się już od jakiegoś czasu, także ze względu na swoje stare cosplayowe mrzonki związane z przygotowaniem stroju Aralki Spadkowskiej z „Doktora Slumpa”. W sumie… trochę są podobne

I na zakończenie w formie wisienki na torcie przypadkowy zakup, tym razem biżuteryjny. Tuż obok F2F na Solnej mieści się sklepik z pierdołami – no wiecie, „wszystko po 5 złotych”. Czasem można tam wyhaczyć niezłe perełki. Widziałam sympatyczne wisiorki ze znakami zodiaku, niestety w komplecie z kolczykami (które w moim wypadku są wybitnie nieużyteczne), no i nie było mojego znaku Ale znalazłam co innego, niemniej sympatycznego.

Nie noszę właściwie drewnianych korali, ale skoro weszłam w posiadanie takich wesołych jak te, to chyba będę musiała zacząć Drobiazg „made in china”, zapłaciłam jakieś śmieszne grosze.

Mam tylko nadzieję, że aura i odpowiednie okoliczności pozwolą mi niedługo skorzystać z tych cacek, a napięty terminarz – zrobić zdjęcia i umieścić tutaj wraz z notkami No, pożyjemy zobaczymy.

Zaręczam, że w realu wyglądało to o niebo lepiej – nie poradzę, że jedyny będący pod ręką fotograf nie umie robić zdjęć A i ja w tym momencie  byłam już po imprezie i miałam całe ponad dwie godziny wymalowane na twarzy.

Bluzka – French Collection, spódniczka – Wildjeans, legginsy – Langsha, skarpetki… yyyy… z przypadku, nie liczą się xD A wstążki zwykłe takie, z pasmanterii na metry.

W pełnej wersji ta stylizacja miała jeszcze szalik i siatkowej rękawiczki, jak widać na powyższym obrazku, a także ciemnoniebieskie kozaki, czego z kolei nie widać :)

Warto też napomknąć, że legginsy to bardzo świeży, nieplanowany zakup i mają niewidoczny na pierwszym zdjęciu fajny, cekinkowy wzorek:

A poza tym… strasznie fajne w dotyku To zabawne, że osoba tak nieprzekonana do legginsów jak ja ostatnio wręcz się w nie obkupuje. No cóż… bywa i tak

Jakiś czas temu, już na początku listopada, zaczęłam się rozglądać za prostą, czarną bluzką. Potrzebowałam czegoś troszkę eleganckiego na wyjście do teatru i to najlepiej jakiegoś ciuszka, który możnaby dowolnie kombinować z innymi, coby za każdym razem wychodziło odmiennie – tak, żeby po jednym założeniu nie wylądował w szafie Myślałam, że będzie trudno, bo kiedy mam ochotę na coś bez wydziwiania, za cholerę nie mogę znaleźć, ale tym razem trafiłam dość szybko. W Butiku w dodatku

Bluzka marki French Collection, kosztowała jakieś 30 złotych. W „akcji” sprawdziła się świetnie – zestawiona ze zwykłymi dżinsami, szalem (czerwoną i zrobioną z tańszego materiału kopią mojego szalika z notki „Snoopy, kaszmir i torba” - regularnie na wyjścia podpierdzielam go mamie ) i delikatnym srebrnym wisiorkiem była idealnie adekwatna do wizyty w świątyni sztuki. Zdjęć nie posiadam, ale uwierzcie na słowo

Z kolei ledwie parę dni temu, w związku z chęcią posiadania obcisłych spodni pod kozaki (tak, wszystko przez ten śnieg…) znów ruszyłam na zakupy. Tym razem bez wielkich poszukiwań – codziennie w drodze do szkoły mijam sklep bogaty w tak zwane „ledżinsy, ledżinsy” Trzeba było tylko wybrać sobie, jakie. Najbardziej podobały mi się te stylizowane na dżinsowe, toteż skończyło się tym, że kupiłam te:

Marki Ph, cena 35 złotych czy coś koło tego. Na metce napisano, że to XL/XXL. Yyy… w takim razie jak wyglądają ichniejsze S-ki? Nie no, żarty na bok. Podane mi przez panią sprzedawczynię o numer mniejsze miały taką samą metkę. Ot, fuszera dystrybutorska. Dostałam jeszcze do wyboru uniwersalne, które nie różniły się niczym od większych, a wyglądały gorzej. Tak więc padło na te Chociaż mają też sympatyczny felerek – nigdy wcześniej nie widziałam gaci, które miałyby wszyte guziki do wewnątrz xD Ale to szczegół. Także zostały już przetestowane w akcji – w zestawie z powyższą bluzką wyglądały ładnie, a z rajstopami pod spodem i kozakami dawały sporo ciepła. Kto wie, czy nie trochę więcej niż luźne dżinsy. Może właśnie przez tą obcisłość?

Wiem, że na zdjęciach zbyt efektownie nie wyglądają. Dlatego dorzucam jeszcze fotkę „na modelu”, coby nie być gołosłowną co do ich świetności Ostatnio te kroje – zwłaszcza w kwestii spodni/legginsów – są upierdliwie wręcz obecne i nie zawsze pasujące, ale mimo to jakoś mi przypadły do gustu

(Przepraszam za brak twarzy. Albo i nie przepraszam. Była niewyjściowa. Zresztą, co tam po buźce, skoro tu o ciuchy chodzi? )

Zakupy z soboty. Sklep Szachownica (w której – o dziwo – ostatnimi czasy coraz łatwiej znaleźć coś fajnego, jak za starych dobrych czasów), duży stół z przecenami na powitaniu… no i wpadłam

Obie po 9,99, obie bezmarkowe – oznaczone tylko papierowymi metkami Szachownicy. Ale zacne. Zwłaszcza góra. W końcu nie można mieć samych zabudowanych bluzek, czyż nie?

I nawet wzór z cekinków, na które przez długi czas miałam wybitną alergię, nie razi. Tylko trzeba będzie dokonać pewnych przeróbek, bo pokrętna myśl krawiecka nie wygląda na zbyt praktyczną:

No cóż… To mimo wszystko Szachownica

Lata 80. są dla mnie nieustającym źródłem inspiracji. A zwłaszcza niektóre seriale. Chociażby „Jem and The Holograms”, który jakimś cudem ominął mnie w dzieciństwie (krążył po Polsce na taśmach video w złotej erze kaset), ale który teraz kulturalnie nadrabiam przy pomocy Youtube. Planowo miał być to szybki cosplay stworzonej przeze mnie postaci. Co wyszło? Hmm… Takie małe cuś w stylu eightiesów

T-shirt – Ad Store, spódniczka – United Color of Beneton, szal/przepaska – Code Accessories, rękawiczki i opaska – brak marki (kupione w nieodżałowanym sklepiku z ciuchami przy ulicy Konopnickiej), korale – zaiwanione z kolekcji mamy

Makijaż… śmiech na sali, gdyż machnęłam go szybko 10-letnim zestawem do make-upu dla lalek, który dostałam w prezencie na wakacjach u wujostwa w Sokółce. Kupionym w kiosku Ruchu, dodajmy

Może kiedyś przysiądę i zrobię to trochę porządniej, ale… nie jest źle, jak sądzę, nie jest źle